Gabrielle, van hulp op kantoor tot het bezoek aan een buurvrouw
Geven als vrijwilliger betekent veel ontvangen,
daarvan is Gabrielle overtuigd.
“Ik woon zelf alleen, dus dat raakt mij natuurlijk.
Dat ik kan bijdragen aan een project als dit,
betekent voor mij heel veel.
En hoe ik hier ontvangen wordt, dat is echt super!”
Gabrielle is vorig jaar in oktober gestart als vrijwilliger bij Accolage, nadat we een oproep lanceerden om ons te helpen op onze bureau.
Administratief werk, dat zit echt in haar vingers, en sinds ze niet meer werkt wou ze graag bezig blijven en zich nuttig maken.
Met haar ochtendenthousiasme schrijft ze onder andere verjaardagskaartjes, "met de hand en met een gekleurde balpen, omdat ik dat leuk vind en ik durf te geloven dat de mensen die ze krijgen dat ook plezant vinden." Ze belt ook deelnemers op om te zien hoe het met hen gaat.
Wat Gabrielle opvalt tijdens die gesprekken, is enerzijds de grote ontreddering van wie alleen is, maar anderzijds ook het enorme gevoel voor humor van veel deelnemers: “Daar teken ik meteen voor, ik wil zelf ook dat gevoel voor humor zo lang mogelijk behouden!”
Gabrielle had helemaal niet in gedachten om in duo te gaan, tot ze tijdens een telefoontje Micheline leerde kennen. “Ze heeft humor, spreekt heel vrijuit. En ik dacht: waarom niet!” Dankzij Gabrielle is Micheline opnieuw beginnen breien, en hun ontmoetingen draaien dan ook helemaal rond het breien. “We doen elkaar echt deugd. Het is een schoon toeval dat we elkaar gevonden hebben. Ik ga er naartoe met een licht hart en een glimlach, en ik kom nog lichter terug naar huis. Het zijn écht fijne momenten.”
Geven als vrijwilliger betekent veel ontvangen, daarvan is Gabrielle overtuigd. “Ik woon zelf alleen, dus dat raakt mij natuurlijk. Dat ik kan bijdragen aan een project als dit, betekent voor mij heel veel. En hoe ik hier ontvangen wordt, dat is echt super!”
“Isolatie is een kanker van het leven, dat moet je echt koste wat kost vermijden.”
